سندرم هورنر: درگیری مسیر سمپاتیک باعث ایجاد این سندروم می شود پس میوز دارد چون عضله ی گشاد کننده ی مردمک از کار می افتد ، پتوز دارند چون عضله ی مولر از کار می افتد و انهیدروز دارند چون تعریق وابسته به سیستم سمپاتیک است و واسطه ی شیمیایی آن هم استیل کولین است.

مسیر سمپاتیک از هیپوتالاموس شروع می شود پس یک نورون سنترال (نورون اول) واقع در هیپوتالاموس داریم ، آکسون این نورون همراه با بقیه ی آکسون های مربوط به سیستم سمپاتیک ، در مغز به پائین می آیند (Cross نمی کنند) تا به T1 می رسند ، در این جا قسمت مربوط به مردمک جدا می شود که نورون پیش گانگلیونی نامیده میشود (نورون دوم) و با خروج از نخاع وارد زنجیره ی سمپاتیک گردنی می شود و از آن بالا می رود تا به Superior Cervical Ganglion می رسد در این جا نورون پس گانگلیونی ( نورون سوم) قرار دارد از این جا هم مسیری شروع می شود که به همراه غلاف شریان کاروتید به سمت چشم می رود ، دوباره وارد جمجمه می شود و به سمت عضله ی گشاد کننده ی مردمک می رود.

اگر مسیر نورون سنترال مشکل داشته باشد چون کلّ سیستم سمپاتیک درگیر می شود نصف بدن تعریق خودش را از دست می دهد در حالیکه هرچه به سمت ارگان هدف یعنی به چشم نزدیک تر می شویم ، چون اول فیبرهای سمپاتیک تعریقی مربوط به پاها بعد دست ها و بعد صورت از آن جدا می شوند لذا هرچه به چشم نزدیک تر می شویم انهیدروز کمتر می شود و ممکن است اصلاً وجود نداشته باشد.

همچنین سیتم سمپاتیک سیستمی است که باعث تنگ شدن عروق می شود پس وقتی عمل نکند وازودیلاتاسیون دیده می شود که این مورد هم مثل انهیدروز به محلش بستگی دارد.

هتروکرومی عنبیه هم در این سندروم ممکن است وجود داشته باشد یعنی اینکه عنبیه ی سمت مبتلا از سمت دیگر رنگ پریده تر است که البته این حالت در صورتی دیده می شود که سندروم هورنر مادرزادی باشد یا اینکه در 2-1 سال اول زندگی رخ داده باشد.

اِنوفتالموس هم ممکن است دیده شود به معنای داخل فرورفتن چشم و اوربیت که نقطه ی مقابل پروپتوز و اگزوفتالموس می باشد.